انقراض پرمين (كه انقراض پرموترياس يا انقراض پرمين- ترياس هم ناميده مي شود) بزرگترين انقراض جمعي است كه تاكنون روي زمين رخ داده است. اين انقراض در انتهاي دوره پرمين رخ داد. احتمالاً اين انقراض به واسطه ولكانيسم شديد سيبري رخ داده است (كه در اثر فوران ماگما ايجاد شد). اين انقراض در انتهاي دوره پرمين، حدود 248 ميليون سال قبل رخ داد. طي اين انقراض تريلوبيتها از بين رفتند، 50% خانواده هاي جانوري، 95% گونه هاي دريايي و بسياري از درختان از بين رفتند. گروههايي كه منقرض شدند عبارتند از فوزولينيد فرامينيفرا، تريلوبيتها، مرجانهاي روگوس و تابوله، بلاستوييدها، آكانتوديانها، پلاكودرمها و پليكوزارها( مانندديميترودون). گروههايي كه از انقراض تأثير پذيرفتند عبارت اند از: بريوزوآها، براكيوپودها، آمونوييدها، كوسه ها، ماهيهاي استخواني، كرينوييدها، اوريپتريدها، استراكودها و اكينودرمها. پس از اين انقراض دوره ترياس از دوران مزوزوييك آغاز شد
انقراض جمعي، فرآيندي است كه طي آن، تعداد زيادي از گونه ها، به طور ناگهاني مي ميرند. دايناسورها (و بسياري گونه هاي ديگر) در انقراض كرتاسه –ترشياري و احتمالاً به خاطر سياركي كه با زمين بر خورد كرد، از بين رفتند.
انقراض كرتاسه-ترشياري، انقراض توده اي و جمعي است كه 65 ميليون سال قبل، در مرز دوره هاي كرتاسه و ترشياري رخ داد.
انقراضهاي زمينه، آندسته انقراضهايي هستند كه در طي زمان بطور پيوسته رخ مي دهند. اين نابودي ها باعث تغييرات كوچكي در آب و هوا و زيستگاه، كاهش منابع غذايي، رقابت براي بقاء و تغييرات ديگري كه نياز به انعطاف و سازگاري موجود زنده دارد، مي شود. بيشتر انقراضها (شايد 95 درصد آنها) بصورت انقراض زمينه رخ مي دهند.
وقوع انقراض یکنواخت، رویدادی فاجعه آمیز (مثل برخورد یک سیارک یا شهابسنگ به زمین، تغییرات گسترده دمای زمین/سطح آب دریاها، افزایش فورانهای آتشفشانی و غیره) است که می تواند سبب انقراض گسترده ای شود. این رخداد، صدمات گسترده ای به اکوسفر زمین وارد کرده و سبب می شود که گروههای بسیاری از جانداران بمیرند.
|
+| نوشته شده توسط
T.Rex در چهارشنبه دهم شهریور 1389
|
